Menu:

NIEUWS

VOLGENDE VOETBEDEVAART:

21 en 22 mei 2022.

Meer weten...Bijkomende info via ons secretariaat 03/844.00.45

MUZIKANTEN:

Wenst u aan de voetbedevaart deel te nemen als muzikant, neem dan contact op met ons secretariaat 03/844.00.45

De 205de voetbedevaart naar Scherpenheuvel op 17 en 18 mei 2014


Op 14 mei 2014, drie dagen vóór de bedevaart, is het volle maan en de hemel is helder. Ik kijk verlangend uit om met de bedevaart langs de Rupel te stappen. Mijn wens wordt bewaarheid: de volle maan pronkt in het rimpelloze water wanneer 98 bedevaarders de Rupeldijk betreden. Een onwaarschijnlijk schouwspel.

Wat voorafging: met een bang hart, de bedevaart werd een week vervroegd wegens de kiezing, stort het bestuur zich op de voorbereiding en gelukkig zijn er geen problemen met de rustplaatsen. Waarschijnlijk misleid door de zachte temperaturen begint een voetbedevaarder - jubilaris zijn voorbereiding al eind januari.

Inschrijven en betalen: vele nieuwe gezichten zetten de dames aan de tafel onder druk, maar alles verloopt correct. In een zeer goed bezette startviering, waar Jan via het thema’ In Zijn voetspoor’ direct “to the point” komt en organist Jan Mampaey de stemmen smeert, blijkt dat iedereen er klaar voor is. Enkele onverlaten maken kabaal op de Markt, maar verdwijnen vliegensvlug zodat de door bewoners gealarmeerde politie ten onrechte denkt dat de bedevaarders tumult maken.

Leo, al meerdere malen onze chauffeur, heeft van De Polder een prachtige bus losgekregen zodat de vermoeiden een echt luxeleven kunnen leiden. Omdat het chassis van kunststof is wordt de magneetplaat “Voetbedevaart Boom” op de motorkap van de 1ste camionette aangebracht. Karen, onze nieuwe verpleegster, installeert zich, waarschijnlijk op aanraden van Dany, vooraan in de bus. Ik word samen met Hendrik gepromoveerd tot lampist, waardoor ik tijdens de nachtelijke uren steeds voorin de bedevaart te vinden zal zijn.

We verlaten dit jaar de Rupeldijk via een breed talud en komen in de 1 Meistraat in Terhagen. Vandaar gaat het nu “zonder te spookrijden” richting Rumst. Via een intern communicatienetwerk wordt “voorpost Rudi” gevraagd om in Walem extra stoelen te laten bijzetten, want de processieleiding had maar aan een 80-tal bedevaarders gedacht. Tevreden gezichten daar achter de toog. Door de grootte van de groep moeten de voorbidders zich even herpositioneren om overal goed hoorbaar te zijn en is de dienst veiligheid extra alert.

Een informatiebord meldt: “ De Krekel op 5 min.”, maar we beseffen al vlug dat men dan met de auto moet zijn. Een frisse nacht brengt ons naar de parochiezaal naast café De Krekel in Bonheiden, waar wegens omstandigheden de personeelsbezetting miniem is.

De nacht verloopt echt rustig en stil.

Keerbergen is de 1ste lange stop van de bedevaart. De camionetten mogen nog niet op de pas gelegde oprit wat extra werk betekent voor de begeleiders. In een totaal vernieuwd kader, met een prachtige sanitaire blok, en een langere rust is het hier aangenaam vertoeven, temeer omdat de dag nu echt in de lucht komt. De kleine zaal is gereserveerd voor de bedevaart uit Leest. We verkopen 57 soepen voor de volgende dag zodat we zeker nog met een deftige groep uit Scherpenheuvel zullen vertrekken. Gunter houdt zich bezig met het verspreiden van de muziekblaadjes.

Een bedevaarder wil zo snel mogelijk in Scherpenheuvel aankomen en hij sluit aan bij Leest, die een minuutje vroeger vertrekken maar bedenkt zich wijselijk na enkele meters. Yvon tracht bij Leest enkele veiligheidshesjes los te peuteren, maar zij horen het in Keulen donderen. De eerste deuntjes van de muziekkapel klinken nog onzeker, omdat “inspelen” geen optie is. Na enkele liedjes zijn alle pistons, kleppen en muzikanten gerodeerd. Het belooft een mooie warme dag te worden.

In Tremelo slaat het hart van sommige bedevaarders op hol door de charmante jongedames achter de toog. De rust keert weer wanneer de bus met sympathisanten ons vervoegt en die van Leest daar ook halt houden. Degelijk begeleid en zonder problemen naar Aarschot. De 5 fietsers van OKRA H. Hart, die om 08.30u vertrokken waren, arriveren praktisch gelijktijdig met de bedevaart. Ook hier worden we hartelijk ontvangen door de uitbaters, die er zelfs enkele flessen Tongerlo Prior voor veil hebben. Mijn enkel speelt mij parten en omdat ik vanaf Heuvelcars toch als vaandrig wil aanwezig zijn, bezoek ik onze luxe-autocar. De bus rijdt van bushalte naar bushalte en aan de rit lijkt geen einde te komen.

Overdonderende ontvangst in Scherpenheuvel waar velen ons opwachten. Pastoor Van Hilst zegent er de jubilarissen met het Mariabeeld, maar laat het kwispelmoment met wijwater achterwege, zodat de sfeer sereen blijft. Ook veel volk in de Mariahal, waar Jan het knuffelen niet kan laten en onze erevoorzitter de medailles van de Broederschap opspeldt bij Jan Mampaey, Ludo Colliers en Gert Corremans voor 25 bedevaarten en bij Jan Aertssens voor zijn 50ste voetbedevaart. In De Pelgrim laadt Geert de lampen op, de andere bedevaarders laden hun eigen batterijen op.

De nacht is koel maar niet te kort. Na het startmoment van Kris worden de lampen verdeeld en vertrekken een 50-tal bedevaarders terug naar Boom. Agnes, in camionette 1, slaat alarm: haar zetel, waar de batterij onder zit, wordt warm. Bart probeert door eliminatie te achterhalen vanwaar die warmte komt, maar onder het oog van vele bedevaarders is dit geen sinecure. Hij komt tot het besluit dat het niet de zetel is die opwarmt. Lekkere pistolets en mogelijk nog jovialer personeel krikken het moreel op in Aarschot. Juist voor de Duracelrotonde nemen we dit jaar een weg door het bos. Deze zou veiliger moeten zijn, ware het niet dat men juist de aanwezigheid van eikenprocessierupsen had vastgesteld en dat de weg op “eigen verantwoordelijkheid” te betreden was. Niemand lijkt er zich aan te storen. Aan Baal kerk is mijn pijp uit.

In Tremelo vertelt Bart enkele anekdotes over de jubilarissen en is Mia Chinese vrijwilliger om de tinnen schotels te overhandigen en dus ook om de jubilarissen te kussen. Omdat alle jubilarissen een muzikaal verleden hebben, stelt Bart voor om het jubellied te fluiten. Het was mooi, maar stiller. Enkele kazoo-blazers waren ook present.

Ik vind nog steeds het ritme niet terug en worstel mij door de “korte” etappes. Bidden, zingen, babbelen, drank en versnaperingen aannemen van de begeleiders, allemaal zaken die zo spontaan gebeuren en de tocht aangenaam maken. Naar Mechelen en Walem zie ik het niet meer zitten, zodat ik de ijskreem, de dreef en wat nog allemaal mis want velen hebben blijkbaar mijn afwezigheid niet ervaren. Ik heb jullie wel gemist.

De aangevraagde parkeerplaatsen in Walem zijn weer niet vrij en de politie rijdt zonder omzien voorbij de dubbel geparkeerde bus. De dreef in Rumst wil ik koste wat het kost meemaken en “geniet” van de friscosneldienst bij deze stilaan slopende warmte.

Een delegatie van de Kon. Harmonie Rupelzonen is zoals steeds present om onze bedevaartkapel te versterken tussen Rumst en Boom. Juist zoals Sylvain wordt ik, als vaandrig, begeleid door 2 dames, zodat het moeilijk uit te maken is voor wie al de jaloerse blikken zijn. Zeer ruime belangstelling op de Grote Markt en een prachtig slot in de kerk doet ons terugkeren naar de realiteit: het was mijn 35ste, ik ben 65 wat als som 100 geeft. Misschien “heb ik al honderd” en kan het secretariaat in de toekomst open blijven.

Omer


Terug naar boven