Menu:

NIEUWS

VOLGENDE VOETBEDEVAART:

21 en 22 mei 2022.

Meer weten...Bijkomende info via ons secretariaat 03/844.00.45

MUZIKANTEN:

Wenst u aan de voetbedevaart deel te nemen als muzikant, neem dan contact op met ons secretariaat 03/844.00.45

De 200ste voetbedevaart naar Scherpenheuvel op 16 en 17 mei 2009

Die vrijdag komt er een einde aan de jarenlange voorbereiding van de 200ste voetbedevaart. In al die jaren van voorbereiding werd de bedevaart volledig geanalyseerd, werden scenario’s geschreven, herschreven en in laatste instantie toch nog gewijzigd. Contacten werden gelegd, afspraken gemaakt en verantwoordelijken aangeduid. Teksten moesten nog in laatste instanties aangepast worden. Door het strakke schema dat de voorzitter hanteerde bij het plannen en begeleiden van de verschillende werkgroepen, kreeg iedereen beetje bij beetje vertrouwen in de goede afloop. Dit alles was voorbij en één ding stond al een tijdje vast: vertrekken doen we zeker.

Wanneer men niets te zeggen heeft, begint men over het weer. Toch is het weer voor een voetbedevaart van belang, zeker voor wat de opkomst betreft. We willen meer deelnemers dan gewoonlijk, maar toch ook geen 230 zoals in 1984. De voorzitter verwacht er zeker niet meer dan 130 omdat anders sommige locaties te benepen zijn. De weervoorspellingen de laatste 10 dagen vóór de bedevaart wisselen voortdurend zodat het, zoals steeds in België, altijd bang afwachten is. De filmploeg van Bocam was jaren geleden al eens doornat en de zusters Clarissen mogen geen eieren meer krijgen. Overdaad schaadt steeds. (Onderweg hoor ik salami als alternatief suggereren)

Gelukkig is er een begrafenis in de voormiddag, zodat ik weer niet iemand moet optrommelen om de kerk te openen. Zo ligt de berg papier (teksten voor de startviering, slotviering, liederen, briefjes ….) die ochtend al klaar om de bedevaart te vergezellen. Mijn koffer zal ’s avonds sowieso al vol zitten: hoe meer bedevaarders in één auto, hoe beter. In de avond nog enkele plensbuien (ontmoedigend voor wie vroeg naar de kerk vertrok), maar de korte termijnvoorspellingen zijn rooskleurig. Om 23u staan al enkele bedevaarders aan de kerk te wachten, ook de begeleidende autocar is paraat en onze chauffeur Leo heeft zich, via onze website, degelijk geïnformeerd zodat Els, onze busverantwoordelijke, met een gerust gemoed aan de tocht kan beginnen.

Aan de inschrijvingstafel wordt het met de minuut drukker en velen zijn verwonderd wanneer ze de mooie blauwe sjaal gratis aangeboden krijgen. Enkele grapjassen willen zich tweemaal laten inschrijven en daar is men aan de tafel helemaal niet mee opgezet. Extra boete doen onderweg volstaat voor deze keer. De filmploeg van Bocam –mistroostig omdat ze ook nu weer in de regen zijn aangekomen- is heel actief en de drukte neemt toe wanneer VTM langskomt om de startviering en de start in beeld te brengen -het olifantje in de Zoo van Antwerpen is nog steeds niet geboren- en onze voorzitter zit al in de startviering, zodat ze volgens mij een beetje doelloos ronddraven.

Wegens de grote drukte, de 100ste deelnemer is ingeschreven, gaat de startviering met als thema “Doe maar wat hij u zeggen zal” aan mij voorbij. Wat ik onderweg verneem: de meer dan honderd stoelen rond het Mariabeeld van Boom blijken ruim onvoldoende, zodat een groot aantal bedevaarders vanuit de middenbeuk de stemmige viering moet volgen. De draagberrie van vorig jaar is vervangen door 2 kruiken. Erfstukken van Bart, zo blijkt, en dus met uiterste zorg te behandelen. De kruik. Water. Zou het iets met het weer te maken hebben? Misschien kan het wijn worden om te vieren ! Toch een suggestie van een al vermoeide secretaris: volgend jaar de tafel bemannen door mensen die niet te voet meegaan !

Help, de “valies” moet nog op de bus geraken, veiligheidsmateriaal moet nog verdeeld worden, en voor de kerk is er door de grote menigte sympathisanten bijna geen doorkomen aan. Wanneer de koster de klokken laat luiden (wegens de grote bereidwilligheid van de kosters om ons met luid trom uit te wuiven, 3 minuten te vroeg volgens de processieleider) wordt het startsein gegeven en vertrekken 107 bedevaarders waaronder verschillende nieuwe gezichten te voet naar Scherpenheuvel.

Te Terhagen worden voor de TV-opnames al enkele bedevaartliederen gezongen. Les 1: Geloof nooit wat je op TV ziet, TV regisseert alles zelf ! De dreef in Rumst wordt her en der fel verlicht door de cameraploegen zodat door het spel der schaduwen het soms moeilijk is de oneffenheden in het wegdek tijdig te ontwaren. Het aantal slachtoffers blijft echter beperkt.

De vorige dag hadden we reeds stoelen en tafels voor 125 personen klaargezet in de nieuwe stopplaats, het PC te Walem. Door de lengte van de tafels is het soms moeilijk drank te gaan halen maar de solidariteit is groot en iedereen krijgt wat hij bestelt. De VTM-ploeg en de mensen van BOCAM nemen de eerste interviews af. De 2de etappe is nu, in vergelijking met vorig jaar, een heel stuk langer, maar misschien is een evenwichtige verdeling van de afstand beter. We bereiken veilig en wel Bonheiden waar we in de prachtige en luchtige zaal ontvangen worden. Niet alle soorten drank zijn voorhanden, maar iedereen vindt wel zijn gading.

Op weg naar Keerbergen, waar we voor de 1ste maal onze bagage zullen krijgen, wordt er al duchtig gezongen en kondigt de opkomende zon een prachtige dag aan. Mannen in witte pakken bestrijden de “processie”rups maar staken even hun activiteit wanneer onze processie voorbijtrekt: wij zijn blijkbaar niet gevaarlijk. In Keerbergen heerst de traditionele drukte: ontvangen van het inschrijvingsgeld, uitdelen van de labels, bestellen van de soep voor de volgende dag, verzorging van voeten en spieren. Guy, die voor de 1ste maal meegaat, kan hier al zijn kennis van de kinesitherapie ten toon spreiden. Bij gebrek aan voldoende muzikanten blijven de instrumenten in de bus. De zang echter zwelt meer en meer aan omdat velen de tekst nu beginnen te kennen. Prachtig werk jongens. De start komt nog steeds te vlug voor mij en ook de startsnelheid ligt mij te hoog en het wordt stilletjes aan moeilijk om in het ritme te komen.

In Tremelo is er een ontmoeting met de busbedevaarders die uitermate tevreden zijn met ons initiatief om een bus en een fietsbedevaart in te leggen. Ook hier gezelligheid troef. De kwaliteit van de zaal en de WC ’s is met stip gestegen, het aantal wc’s blijft echter ook nu nog een –voor sommigen letterlijk- nijpend probleem. Naar Aarschot, waar we op hetzelfde moment toekomen als onze fietsbedevaarders. Qua timing kan dat tellen. Ook onze erevoorzitter is daar, zoals steeds, op het appèl. Een voorwacht vertrekt wat vroeger – met de auto - om alles in Scherpenheuvel en op de parking van Heuvelcars in orde te brengen. We gaan, zonder politiebegeleiding, voor een groot deel op het fietspad wat ook door de automobilisten geapprecieerd wordt. “Kan er geen extra korte stop ingelast worden in Rillaar?”, wordt er gevraagd.

Op de parking van Heuvelcars staat de Kon. Harmonie Rupelzonen ons in grote getale al op te wachten en wordt de processie gevormd zodat we rechtstreeks de basiliek kunnen binnenstappen. Een massa volk verwelkomt ons in de straten van Scherpenheuvel en pater André houdt het kort. De nieuwe pastoor, E.H. Van Hilst, wacht ons op aan de poort van de basiliek. Deze is te klein om alle bedevaarders en sympathisanten te laten zitten. Enkele snoodaards, die toch een tiental vrij te houden plaatsen bezetten, verhinderen dat Bart in wonderen gaat geloven. Dat alle voetbedevaarders een (verdiend) zitplaatsje vinden, is echter al een succes. Na de zegening van de jubilarissen krijgt het vaandel een exclusieve medaille opgespeld en worden alle aanwezigen – die een badge gekregen hebben- eveneens gezegend met het genadebeeld, wat voor sommigen onder hen emotioneel zwaar wordt.

In de Mariahal volgen meer dan 450 mensen (de misboekjes waren op) de prachtige eucharistieviering, samengesteld door de liturgische werkgroep binnen het bestuur en opgeluisterd door de Kon. Harmonie Rupelzonen. Ze zijn getuige van het al dan niet vlot opspelden van de medaille van de Broederschap bij de jubilarissen. We zingen uit volle borst en gebruiken onze laatste adem om “Onze Lieve Vrouw van Vlaanderen” majestueus te laten klinken. Dat de Harmonie in een kerk een bis-nummer moet spelen, zal wel niet vaak voorkomen, maar het prachtig bewerkte “O maagd van Boom en Rupelboorden”, gooit alle remmen los bij de aanwezigen.

De vreugde voor het welslagen van dit gedeelte van de bedevaart is enorm maar de nacht, die door het vroegere aanvangsuur van de mis, een uur langer gaat duren, zal soelaas moeten brengen op fysiek vlak, want anders ziet het er niet goed voor mij uit. We halen het 7uur journaal van VTM!!! Hun, voor ons agressieve, interviewstijl en soms hilarische cameraplaatsing heeft dan toch iets opgebracht: een sereen en positief stukje TV en enkele BV’s meer.

Voor wie het nog niet gezien heeft, het verslag op VTM van onze voetbedevaart.


Indien u problemen ondervindt bij het afspelen van de reportage of wil u ze bekijken op een groter scherm, kan u het document (9.8 Mb) downloaden. (voor mediaplayer: klik op downloaden met de rechter muisknop en duid "doel opslaan als" aan.)




Het ontwaken komt zoals steeds te vroeg en de regen, die we gisteren niet hadden gekregen, is nu nadrukkelijk aanwezig. Het kan inderdaad ook anders. Na een stevig ontbijt en een aangepast startmoment aan de poorten van de basiliek trekken we met een 70-tal richting Boom. Uit de wolkenband die tot voorbij Aarschot zal reiken, valt gestaag regen maar dit kan de pret niet beperken, gisteren was het echt subliem. Op het “Duracell”-rondpunt is een zware 4 x 4 niet opgezet met onze signaalgevers en giert voor onze neus voorbij. Nummerplaten lezen is blijkbaar alleen weggelegd voor specialisten.

Enkele bedevaarders vragen zich af of ze geen recht hebben op een gratis pint in Tremelo, daar ze zo goed meezingen. Omdat dit, vóór de bedevaart al besproken werd in het bestuur, kunnen wij akkoord gaan met dit voorstel wat weer tot ongeloof aanzet. Beloofd is beloofd en de 1ste pint smaakt nog lekkerder dan anders. Rita’s broodpudding gaat rond, de tinnen schotels worden aan de jubilarissen overhandigd en de muzikanten geven hun serenade. De medische staf heeft haar werk. Ik mis compleet de start, krijg pijnlijke voeten en het tempo ligt mij te hoog: ik verdenk de processieleiding – vandaag Mia, geflankeerd door Cois, wegens afwezigheid van Bart – ervan het tempo te verhogen. Niets is minder waar, want we arriveren klokvast op tijd in Keerbergen.

De soep smaakt heerlijk en de rust komt welgelegen. Elk vertrek wordt een marteling en ik begin mij zorgen te maken. Ik stel elke babbel op prijs, omdat zo de aandacht even wordt afgeleid van mijn pijnlijke voeten. In Bonheiden is er voor sommigen een pak frieten, anderen verkiezen in de dreef een ijsje. We komen gegroepeerd aan in zaal Ter Hert in Mechelen omdat de bedevaarders niet goed weten waar de nieuwe halte juist ligt. Het werken met consumptiebonnetjes is hier wel omslachtig: we ploffen neer op onze stoel en moeten dan terug naar de inkom om bonnetjes te kopen. Wel heel vriendelijke mensen en een goed alternatief voor de zaal die nu niet beschikbaar was.

We moeten blijven zingen in het Tivolipark omdat de opnamen van Bocam niet geheel naar hun wens waren. Beter zingen dan zagen. De weg en de tijd gaat voorbij, de zere voeten niet.

Bij het vertrek in Rumst krijg ik de vlag en de 2 stokken niet in de juiste volgorde in elkaar en maak mij onnodig boos, de laatste loodjes wegen inderdaad het zwaarst, maar helpende handen zijn nooit ver weg. De politie Zone Rupel geeft ons begeleiding achteraan de bedevaart zodat geen enkel voertuig het waagt ons te passeren. Een zware 4 x 4 komt te Terhagen net even te laat om het “Aarschot-manoeuvre te herhalen. Grote consternatie bij de gehaaste chauffeur, zeker wanneer Gunther het hem laat uitleggen bij de politie-inspecteurs, die onze bedevaart volgen. Zo kunnen we “rustig” in Boom aankomen.

Een massale opkomst en een triomfantelijke aankomst valt ons ten deel. Els krijgt de oorkonde voor haar deelname aan 50 voetbedevaarten en iedereen is zichtbaar ontroerd omdat de hechte band, die tussen de voetbedevaarders heerst, weldra weer zal verbroken worden. Blijkbaar is alleen de koffer van de autobus leeggemaakt, zodat het nog wel even zal duren voor iedereen zijn spullen terugheeft.


Na een week van lopen en sleuren, als voorbereiding op het feestweekend, en enkele dagen rust aan ’t zeetje zijn de wonden op de voeten nog steeds niet volledig geheeld. Volgend jaar hopelijk minder last.


Omer


Terug naar boven