Menu:

NIEUWS

VOLGENDE VOETBEDEVAART:

21 en 22 mei 2022.

Meer weten...Bijkomende info via ons secretariaat 03/844.00.45

MUZIKANTEN:

Wenst u aan de voetbedevaart deel te nemen als muzikant, neem dan contact op met ons secretariaat 03/844.00.45

De 199ste voetbedevaart naar Scherpenheuvel op 26 en 27 april 2008

Een bedevaart die volledig in de maand april valt? Ik weet het al jaren op voorhand en toch geraakt mijn bioritme niet op tijd aangepast: ik ben er niet klaar voor. Gelukkig staat er op onze kalender geen bedevaart meer in april vóór 2020. Oef! Wie begint er nu al in maart zijn stapschoenen boven te halen en de spieren gewoon te maken aan het kilometervreten te voet? In het Boomse straatbeeld ontbreekt de bedevaarder in spe. Een meiviering kan niet in april, zodat we onze medebedevaarders niet vooraf zien. We zijn dan ook blij dat er een avond ingericht werd door de 3 Boomse parochies met als thema “Mensen op weg… een avond rond bedevaarten” om ons toch enigszins in de stemming te brengen.

Maar de tijd staat niet stil en 26 april komt er aan. Verschillende trouwe bedevaarders hebben al afgezegd zodat het toch een bang afwachten wordt. De buschauffeur was al eens komen kijken, maar geraakt toch niet op het voorziene uur op de Grote Markt, zodat ik de woorddienst met communie onder het thema “dragen en gedragen worden” met gemengde gevoelens bijwoon. Kris aan de inschrijvingstafel zit bij het begin van de viering met een klein aantal deelnemers zodat, wanneer de bus er niet door komt, we allemaal in de camionnetten kunnen plaatsnemen. Voor alles is er immers een oplossing!

De startviering is goed voorbereid: mooie, doordachte teksten, het Mariabeeld binnen handbereik en 5 dikke kaarsen die telkens na de voorbeden worden aangestoken. Het heeft in het begin wel iets griezeligs: een lege draagberrie (brrr) staat vooraan opgesteld. Wie gaat hierop terecht komen? (De mosterd gehaald bij de Dodentocht waar een doodskist wordt meegedragen?) Maar Jan verduidelijkt snel het thema, zodat we met een gerust gevoel (het aantal deelnemers is ondertussen gestaag gegroeid en ook de bus is toegekomen) de kerk verlaten.

We zijn nog niet allemaal buiten of we weten het al, neen het is niet aan het regenen, maar het heeft toch iets met water(en) te maken. De bus heeft geen toilet. Dat waar onze vrouwelijke bestuursleden (en enkele mannelijke) al jaren voor ijveren, en dat de laatste jaren tot ieders genoegen aanwezig was, ontbreekt nu. De busmaatschappij wordt onmiddellijk gecontacteerd, maar is op dit onmenselijk uur uiteraard niet bereikbaar. De chauffeur hoort het in Keulen donderen, wanneer hij verneemt dat hij de bedevaart stapvoets moet volgen, en niet zo maar van rustplaats naar rustplaats moet rijden. Verpleegster Dany zit nog ergens met haar voeten onder tafel, maar wordt wel vóór Mechelen verwacht. Yvon schreeuwt door de nacht om zijn veiligheidvestjes toch kwijt te geraken. Na een tweede, dit maal strenge, oproep luistert iedereen gedwee. Onder zacht klokkengelui (dat wordt ook al een traditie) stappen we met 74 richting Scherpenheuvel, begeleid met 3 camionetten van Forceville (3 van dezelfde kleur oogt wel mooier).

Rumst garage is genoteerd als herkenningspunt op mijn officieel tijdsschema richting Mechelen, maar van de garage is niets meer te bespeuren (‘k zal mijn lijst eens moeten updaten). In de zaal in Mechelen zien we nu duidelijk wie er deze maal meegaat en bemerken ook enkele nieuwe gezichten. Er is 1 Chiroke bij. Trekt Ann de anderen over de streep volgend jaar? De bedevaart komt tot leven: begroetingen zijn hartelijk en de smaak van de koffie blijft een jaarlijks weerkerend discussiepunt. Wie heeft er hier reeds een blaar op de voeten? Op weg naar Bonheiden vind ik deze keer wel de St. Annakapel (heeft iedereen ze gezien??) en vraag ik mij af wie Tony daar helpt bij het voorbidden (Cois was in laatste instantie toch belet). Het is een duidelijke, klare stem, goed in het ritme en duidelijk voorzien van een geijkte paternoster. De uitbaters van De Krekel zien ons weer graag komen en maken reeds plannen voor volgend jaar. De nacht verloopt rustig en sereen bij een temperatuur van 10 tot 13 °C. Op de bus is de chauffeur weinig spraakzaam.

Via De Gezonde Lucht (is nu Den Tots) bereiken we “Berk en Brem”. De medische staf heeft weinig werk, er wordt rondgegaan voor de verzekering en 50 soepen worden voor de volgende dag verkocht. Hier blijkt dat 2 kotstudenten uit Leuven van Boom tot Tremelo meegaan met de voetbedevaart om op een goedkope manier (sleet van de schoenzolen niet meegerekend) in Leuven te geraken. Misschien volgend jaar een eindje verder en afslaan op de terugweg? Te weinig muzikanten, dus wordt er vanaf hier gezongen: we horen duidelijk Frans die een beetje te hoog inzet maar gaandeweg de juiste toon vindt. De samenzang klikt onmiddellijk. Majestueuze vliegtuigen doorklieven de lucht. De vleugels dragen de lasten, maar die gedragen worden, zullen daar nauwelijks aan denken wanneer ze knusjes binnen zitten.

We passeren de Damiaanschool, de deur boven het talud is dichtgemetseld: men is dus nog wel duidelijk aan het werken. Morgen rusten wij hier, maar vandaag stappen we nog een beetje verder tot “Bij Paula”. Een leuk terras en een keffende hond. Wij zijn met velen en komen uit Boom. We hebben de hond niet meer gezien. Een rokerig partijcafé met een vlotte bediening, ook dit was een waardig alternatief. Met dank aan diegenen die ook dit weer in orde brachten.

Nog steeds wordt er aan de baan gewerkt zodat we opnieuw de “omweg” van verleden jaar volgen. Ditmaal geen schichtige paarden, maar wel waarschuwingen voor de processierups. Een bocht is te scherp voor de bus, zodat ze niet op het voorziene punt terug aansluit. Dank zij de goede communicatie tussen alle diensten is er nooit paniek. In recordtijd arriveren we in Aarschot (ook al omdat we 500 meter minder moesten stappen), maar niemand heeft moeite gehad om te volgen. Misschien wreekt dat zich later wel. Traditiegetrouw krijgen we bezoek van onze ere-voorzitter Mr. Lannie.

Vanaf hier is er efficiënte politiebegeleiding: we stappen op het fietspad en de bus volgt van bushalte tot bushalte. Voorbidden lijkt mij hier niet meer opportuun, de groep is te uitgerokken en de auto’s zoeven voorbij. Het (en mijn voetzolen) wordt warmer, zodat een waterbedeling welkom is. De plastieken bekertjes worden mooi terug verzameld, zodat we voor een certificaat van “milieuvriendelijke bedevaart“ kunnen gaan. Parking Heuvelcars is een genot. We verpozen in de schaduw, krijgen frisdrank en water en kunnen (met dank aan de eigenaar) naar het toilet. Sommigen willen wel een stoel of iets dergelijks. Niets houdt ons tegen om de laatste 2 kilometer aan te vatten. De vaandrig beslist om het vaandel nu al te dragen, maar niet iedereen heeft daar een goed oog in.

Pater André verwacht eerst de bedevaart uit Elewijt, maar die hebben we onderweg naast de weg zien staan. Scherpenheuvel loopt niet echt storm in de maand april voor bedevaarten, alhoewel velen toch van het eerste lentezonnetje komen genieten. Aan de voet van de basiliek komt een juist getrouwd paar naar buiten en de cameraploeg van dienst legt het binnenkomen van onze bedevaart mee vast in hun reportage.

De vermoeide vaandrig staat verweesd te wachten aan De Zwaan (volgende jaar terug het vlag vanaf den 100?). Enkele bereidwilligen helpen hem het vaandel op te bergen. Een douche, wafels met slagroom en een trappist en we kunnen er weeral tegen. De vlakke kruisweg gaat door in mineur: we geraken amper aan genoeg volk om elke statie te bemannen. Spijtig.

Tijdens de zegening van de jubilarissen moet pater André de teugels kort houden: niet enkel de wisselaars, maar ook het zangkoor uit Maasmechelen dreigt uit de tempel (basiliek) gegooid te worden. Het is steeds weer een ontroerend moment wanneer onze 7, jawel ZEVEN, jubilarissen gezegend worden door het genadebeeld en de gulle kwispel van pater André. De juist geschilderde Mariahal met epoxyvloer en draagberrie is klaar voor onze eucharistieviering. De voorzitter heeft via zijn geheime kanalen toch enkele weetjes over de jubilarissen, die het ereteken van de Broederschap krijgen opgespeld door Bart. De draagberrie is bijna in de Mariahal achtergebleven tot 2009, maar Kris sleurt hem de berg op richting “De Ram”. De draagberrie is tot nu toe de enige die enkel gedragen wordt. Zelf iemand dragen hoort er voor de berrie niet bij.

….

Putje nacht, maar op tijd wakker en in de duisternis zien we 2 stoere binken die de draagberrie volladen met bagage en naar de camionetten brengen. Dragen en gedragen worden. Eindelijk gelukt. De reflecterende vestjes blijven in de camionette, alhoewel het nog echt donker is tijdens het eerste uur. Hier moeten we volgende keer aan denken. Of wilde Yvon voor de bedevaarders geen tweede speech over verantwoordelijkheid houden? Op tijd in Aarschot en toch was men de broodjes nog aan het smeren. Dit jaar geen extra bedeling vanuit De Zwaan. Blijkbaar was men er op tijd wakker. Gery, die Dany nu vervangt, maakt zich op om de verzorging tot in de puntjes uit te voeren.

Iedereen gaat uit de bol bij de huldiging van de jubilarissen te Tremelo. Tijdens de overhandiging van de tinnen schotels wordt er nogmaals op gewezen dat zij een gift zijn van alle BEDEVAARDERS. De muzikanten slagen er toch weer in om de jubileummars herhaalde (geen zeven) malen te spelen. Op een zijweg tussen de Melkerij en Baal kerk spurt Sven Nijs (van onze verslaggever ter plaatse), samen met een trainingspartner, zich de ziel uit het lijf om voor de bedevaart de baan op te komen. (Uit GvA op dinsdag: Sven Nijs vertrok dit weekend naar Mallorca. Zijn wij getuige van een nieuw geval Rasmussen??? of ging hij per fiets naar Zaventem om richting Mallorca te vliegen?). De soep smaakt naar jaarlijkse gewoonte heerlijk, maar niet iedereen kan er van genieten want voeten en kuiten worden vol overgave behandeld door Gery.

De processieleiding had gepland om vanaf Rijmenam op het fietspad te gaan, maar het roekeloos gedrag van sommige automobilisten zet hem aan om vroeger de rijbaan te verlaten. Ook hier loopt alles vlot op het fietspad. Het frituur, nu in allochtone handen, levert in de Krekel de traditionele portie frieten met zure mosselen voor de Fred en …. Te veel volk om aan te schuiven bij de hoeve met verse ijsroom, spijtig. Omdat de bomen nog niet vol in blad staan (en ik nog helemaal helder van geest ben), heb ik nu ook het kasteeltje kunnen zien. Met dank aan de tipgever. Juist voor het kruispunt aan de Colruyt opnieuw drankbedeling, wat voor wat wrevel zorgt tussen de begeleiders. Via gsm is er life verslaggeving van de thuiswedstrijd van Rupel-Boom, alleen onderbroken door “Laten we stilte vragen voor het gebed” en het gezang van onze bedevaartsliederen. Het wordt warm en we geraken vermoeid, enkelen verkiezen nog steeds de dijk boven de dreef om naar Rumst te gaan. De uitbater van “De Kring” is van onze komst op de hoogte en jaagt de fanfare uit het café, zodat ze ons bijna over onze zere voeten lopen. Gelukkig kunnen zij ook een marialied spelen.

De vaandrig moet hals over kop het vaandel nog in elkaar steken, zodat hij ei zo na de start mist. E.H. Van Gerven, zich van geen kwaad bewust, wil de jonge muzikanten steeds een ander nummer laten spelen dan door de chef-muziek aangegeven wordt en geniet verder van zijn bekendheid in de straten van Terhagen (ook met klokkengelui) en Boom. De politie, op de Grote Markt aanwezig, staat versteld van de grote volkstoeloop en is zich helemaal niet bewust van onze aankomst, niettegenstaande die zeker aangekondigd is. Er is een serene hulde aan de zeven jubilarissen en een staande ovatie voor het geleverde werk van de voorzitter, die zijn ontslag aankondigt en Kris als nieuwe voorzitter aanstelt vanaf 2009, het lang verwachte jubileumjaar.

Emoties alom, Cois is dan ook de broer van mijn ma. Hier en daar wordt het toch nog nat, gelukkig enkel van een weggepinkte traan van ontroering.

Omer

Terug naar boven