Menu:

NIEUWS

VOLGENDE VOETBEDEVAART:

21 en 22 mei 2022.

Meer weten...Bijkomende info via ons secretariaat 03/844.00.45

MUZIKANTEN:

Wenst u aan de voetbedevaart deel te nemen als muzikant, neem dan contact op met ons secretariaat 03/844.00.45

De 198de voetbedevaart naar Scherpenheuvel op 12 en 13 mei 2007


Wat voorafging: wekenlang was het te droog en te warm en het zou volgens de langetermijnvoorspellingen op 12 en 13 mei een ideaal weertje worden voor een voetbedevaart. Mijn regenput staat droog.

Aan alles komt echter een einde en de natuur herleeft. De laatste week voor de bedevaart evolueren de voorspellingen naar enigszins slechter weer.

Vanaf 23.00u is er een grote bedrijvigheid op de Grote Markt te Boom. De bestelde autocar wringt zich door de geparkeerde wagens en Saly, onze “nieuwe chauffeur” van Turkse origine wordt begroet en wegwijs gemaakt in het bedevaartsleven. De waarschuwing “Opgelet voetbedevaart” past juist op de achterruit en is goed leesbaar. Pijlen, aangebracht op een deur van de kerk, leiden de bedevaarders naar de inschrijvingstafel. Ze ontvangen er de onderrichtingen, voor het eerst in kleur. Blijkbaar is de deur naar de rouwkapel nog onbekend, want velen sluipen langs een andere deur naar binnen.

Een stemmige eucharistieviering brengt de juiste sfeer. Terwijl de bedevaartskaars pronkt naast het uitgestalde Mariabeeld, geeft de processieleider zijn laatste onderrichtingen mee. We onthouden de omleiding in Betekom en het gebruik van het fietspad in Rillaar door de voetbedevaarders, terwijl de autobus van bushalte naar bushalte rijdt. Onder zacht klokkengelui en door de grote poort (met dank aan het kosterteam) vertrekken we richting Mechelen.

Reeds in Terhagen loopt het mis: de regen plenst al neer en de regenkledij wordt nu daadwerkelijk aangetrokken, want men weet maar nooit. De Dreef in Rumst is haar naam waardig (drijven – dreef - gedreven), want alleen de verkeersremmers steken boven het wateroppervlak uit. De brug onder de E19 brengt enig soelaas, maar het einde is nog niet in zicht. Alle straten staan blank en het lijkt of er regendraden uit het wateroppervlak naar de hemel worden geschoten om dan even verder op onze hoofden neer te komen. Dit zijn geen bakken water, want een bak geraakt ook leeg. Uit ons rijk liederboek kunnen we nu letterlijk citeren “Broeders voortgedreven”.

Doornat en watertrappelend in onze schoenen (volgend jaar met rubberlaarzen of open sandalen ?) zetten wij op onze beurt de vloer van de zaal in Mechelen onder water. Welke norm wordt er gehanteerd voor “regenkledij”? Waterdichte rugzakken blijken echt waterdicht, tenminste toch de bodem, want de gsm van de processieleider blijkt te drijven in zijn rugzak. Droge sokken worden onmiddellijk kloddernat en iedereen zoekt iets om datgene, dat toch nog droog is, op te bergen. Crisisberaad: voor een 1ste etappe is dit onmenselijk, het moreel staat heel laag, maar niemand wil terug naar huis. Blijft het regenen dan gaan we met de bus tot Bonheiden om daar de camionnetten te lossen, zodat iedereen van droge klederen kan worden voorzien. Vele bedevaarders ruilen hun uitgelopen en doorweekte onderrichtingen in voor een nieuw exemplaar.

Gelukkig wordt het beter, maar de sfeer is niet meer zoals op andere bedevaarten: de stemming blijft bedrukt. In “De Krekel” kunnen we met 70 goed binnen en de charmante dame achter de toog voelt met ons mee. In “Berk en Brem” wordt, indien nog nodig, droge kledij aangetrokken. Voor de volgende dag worden er 44 soepen verkocht. Iemand kent de ultieme truc: rechts roeren en links scheppen en je hebt alle balletjes. Wegens te weinig muzikanten en te barre weersomstandigheden blijven de instrumenten in hun verpakking. Restauratiewerken aan de grote zaal te Tremelo dwingen ons tevreden te zijn met de kleinere Breugelzaal. Dit jaar was ze wel goed op voorhand verlucht.

Naar Baal kerk, om dan de uitgestippelde omleiding in te duiken. Goed begaanbare, rustige wegen, waar zelfs de bus de gevreesde S-bocht zonder al te veel problemen kan passeren, onder toezicht van de signaalgevers. Dus hier ook goed werk van diegenen die de omloop verkenden. Of dit nu echt korter was? Een paard kan al die drukte blijkbaar minder appreciëren en vindt er niets beter op, dan de draadafsluiting te vernielen.

Geen politie in de sporthal te Aarschot, wel onze erevoorzitter, die ons komt begroeten en wat moed inspreken voor de laatste 10 km. Het medisch team heeft tot hiertoe geen extra werk gekregen, niettegenstaande de slechte weersomstandigheden (koud was het echter niet).

Op het moment van het vertrek volgt een hevige plensbui. Enkelen moeten hun regenkledij nog aantrekken en verliezen contact met de groep. De groep terug vervoegen blijkt niet haalbaar. Slechts 1 fietser steekt de bedevaart voorbij op het fietspad te Rillaar, maar dit is er al één te veel. We moeten achter elkaar lopen en dan terug met 2 naast elkaar, wat overal voor “gaten“ zorgt. Net voor de lichten van de Mannenberg verliest de bus het contact met de bedevaart en geraakt hopeloos achterop. Sommige bedevaarders willen, zo kort voor het einde, absoluut niet op de bus. Tot grote ontstentenis van de kop van de bedevaart draait de camionnette niet in het straatje voor de nr. 100, maar stopt er juist voorbij. Iedereen blijft treuzelen en wil dan zo snel mogelijk verder. De frisdrank en het water zijn er ook niet. Van de bus nog geen spoor te bekennen. We wachten even in de regen tot de groep volledig is, alvorens te vertrekken. Een zenuwachtige politieagent krijgt het op zijn heupen en maant ons aan door te gaan. Pater André kan ons toch verwelkomen, niettegenstaande we te vroeg toekomen. Verwonderde blikken bij de sympathisanten, die van her en der komen opduiken, verrast door het vroege aankomstuur. Later blijkt dat er nog een groep van 15 bedevaarders achter is, waarvoor onze excuses. Op initiatief van Els komen deze 15 ongelukkigen dan toch nog in groep Scherpenheuvel binnen en kunnen de rest vervoegen bij de basiliek. Omdat iedereen zowat door zijn droge klederen zit en men geen risico wil lopen, wordt nu al beslist de kruisweg af te gelasten.

Er volgt een serene hulde en zegening met het Mariabeeld van de 2 jubilarissen, Mia Anthoni en Freddy Jacobs, gevolgd door een plens met de kwispel van Pater André, duidelijk genietend van dit aangeboden stortbad. Tijdens de eucharistie galmen de Marialiederen door de Mariahal, want veel hebben we nog niet kunnen zingen. De eretekens van de Broederschap worden door de oud-secretaris opgespeld, nadat de voorzitter de jubilarissen even heeft doorgelicht. Tijd om de rust van de slaapkamer op te zoeken. Tijdens de nacht krijgen de klederen de kans om een beetje te bekomen van alle nattigheid.

4:45u: Na een al dan niet stevig ontbijt en onder een wolkenloze hemel wordt na een gebed de terugtocht aangevat. De zon klaart de hemel en doet ons de dag van gisteren vergeten. Of toch niet helemaal, want schoenen, jassen, broeken zijn nog niet echt droog. Een schuchtere aria weerklinkt uit de stappende groep en zwelt zowaar aan tot een heus gezang. De toon blijkt gezet. Bedevaartsliederen galmen door de velden. Swa Oorts, dit jaar 25 jaar voorbidder, geeft de nummers aan van de liederen die telkens na de gebeden kunnen gezongen worden (blijkbaar in functie van de intentie waarvoor we bidden). Ongelovige ogen staren deze enthousiaste groep toe, wanneer we de omleidingweg nu in de andere richting nemen. Deze mensen zijn niet gewoon een voetbedevaart te zien passeren.

Dampende soep wacht ons op te Keerbergen en al of niet stiekem wordt er rechts geroerd en links geschept. Voor linkshandigen is het echter andersom! “Na het derde bord moet er gezongen worden” en wie hoorden we daar zingen ??? Onze buschauffeur, een echt toffe gast, ontdekt in Bonheiden een frituur en trekt zich in stilte terug op zijn bus. Aan de toog wordt er ook gebeden:”.. en…geef ons nog …” In de rustige dreef te Bonheiden -let op: de bus volgt niet- worden er diepzinnige gesprekken gevoerd, soms gemijmerd, altijd afgewisseld door gebed en uit volle borst meegezongen bedevaartsliederen. Na de website komt er misschien een bedevaartskoor.

Uit GVA: Maria houdt de Hanswijckprocessie droog. Gelukkig zijn wij in de buurt en kunnen meegenieten van de zon. De suppoosten van KV roepen ons toe : 1-0. Walem kerk en de Hanswijckprocessie moet binnen geweest zijn, want het onweer werd hoorbaar, gelukkig blijft het nog even achter ons, maar in de Dreef krijgen we een laatste plons. De “Dreef” maakt zijn naam weer even waar.

Echt prachtig weer om naar Boom te gaan. De vaandrig opteert om vooraan, weliswaar achter het kruis, de vlag te dragen. Dankzij de Kon. Harmonie De Rupelzonen is muziek nu wel mogelijk. De laatste loodjes wegen wel erg zwaar. Klokkengelui in Terhagen en Gunther zorgt voor begeleiding op de fiets van de politie zone Rupel. Bezoekers van Mano Mundo vragen zich af naar waar we gaan: verkeerde vraag. In de verte horen we de klokken van Boom luiden. Er is grote belangstelling op de Grote Markt van Boom. Er volgt de traditionele slotplechtigheid met vooruitzicht op een warm bad, een stevige steak en een goed ……………

p.s.: er is geen einde want het licht ging te snel uit en oh ja, onze regenput staat half vol.

Omer

Terug naar boven